ἐπὶ μονάρχ[ο]υ Πραξ̣[ιμέ]–[ν]ευς, μηνὸς Ὑακινθίου,ἔδοξε ταῖς φυλαῖς αἷςμέτεστι τῶν ἱερῶν Ἀ–πόλλωνος καὶ Ἡρακλεῦςἐν Ἁλασάρναι· v Εὐφίλη–τος Παρμενίσκου τοῦΦιλόφρονος εἶπε· v ἐπει–δὴ συνβαίνει δυσεπι–γνώστος ἦμεν τὸς ἀ–ναγεγραμμένος τῶι θε–ῶι διὰ τὸν χρόνον, v ὅ–πως οὖν ἐπιγνωσθῶν–τι τοῖς τε ὑποδεχομέ–νοις εὐπαρακολούθη–τον ὑπάρχῃ τὸ π[λῆ]θ[ος]

τῶν μετεχόντων τοῦ ἱε–ροῦ, v δεδόχθαι, κυρω–θέντος τοῦδε τοῦ ψα–φίσματος· ἀπογράφεσ–θαι τὸς μετέχονταςτοῦ ἱεροῦ, τὸς μὲν ἐνδά–μος ἀρξαμένος ἀπὸ τᾶςτρίτας τοῦ Ὑακινθίουἔστε καὶ τὰν τριακά–δα τοῦ Ἀλσείου, τὸς δὲ ἀ–ποδάμος ἀπογραφόν–τω τοὶ ἐπίτροποι, εἰ δὲμή, ἀπογραφέσθων αὐ–τοὶ ἐπεί κα παραγ̣ένη̣–

ται ἐν τριμήνωι τὸ ὄνο–μα πατριαστὶ ποτὶ τὸςναποίας, ἐξαγευμέ–νος καὶ τὰν φυλὰν καὶτᾶς ματρὸς τὸ ὄνομακαὶ τίνος τ̣ῶν πολιτᾶνθυγάτη̣ρ̣ ὑ̣πάρχει· οἷς<δὲ> δέδοται ἁ πολιτεία, κα–τὰ τίνα νόμον ἢ δόγμακοινὸν τοῦ παντὸς δά–μου, ποταπογραφέσ–θων δὲ καὶ τὰν πατρίδακαὶ τίνος θ̣[υγ]ά̣τηρ καὶἁ μάτη[ρ γέγον]ε. ὅπω[ς]

δὲ μηθένα λάθῃ ἁ ἀπο–γραφά, τοὶ ναποῖαι τοῖςἩρακλείοις, ἐπεί κα μέλ–λωντι κλείνεσθαι τοὶφυλέται, προκαρυσσόν–τω ἀπογράφεσθαι κα–τὰ τὰ προγεγραμμένα,καὶ ἐν τῶι συλλόγ<ω>ι τὸαὐτὸ ποιεύντω· vac. κα–τὰ ταὐτὰ δὲ καὶ ἐντῶι Δαλίωι μηνί, ἀρξά–μενοι ἀπὸ τᾶς τετρά–δος ἐς ὅ κα συντελεσ–θῶ̣ντι τ̣αὶ παναγύρ̣ε̣ι̣ς̣

προκαρυσσόντω καὶἀπογραφόντω· vac. ἐχόν–τω δὲ καὶ ἐμ πόλει ἐκ–χθέματα κατὰ τὰν ἀ–γορὰν ὅπει κα αὐτοῖςδοκῇ ἐπιτάδειον ἦ–μεν· vac. ἐν δὲ τῶι δάμωιτὸ ψάφισμα τόδε ἀνα–γράψαντες εἰς λεύκω–μα ἐκτιθέντω πᾶσανἁμέραν φανερὸν σκο–πεῖν τῶι χρῄζοντι ὅμ–περ χρόνον καὶ ἁ ἀπο–[γ]ραφὰ ὑπάρχει· καὶ τὸς

ἀπογραψαμέν<ο>ς κα–ταχρηματιζόντωκαθότι καὶ τἆλλαγράμματα χρηματί–ζοντι· vac. ἐχόντω δὲκαὶ παρ᾿ αὐτοῖς ἐν λευ–κώματι κατὰ γράμμαἀναγεγραμμένος ἑ–ξὰν ἀπὸ τοῦ ἄλφ̣ακαὶ παραδιδόντωτοῖς μεθ᾿ αὑτὸς̣ α̣ἱ̣ρ̣ευ̣–μένοις, καὶ τὸς ἀπ̣[ο]–γραφομένος ἀεὶ πο̣τ̣[α]–ναγραφόντω. vac. τ̣[ο]ὶ [δὲ]

ἀρχεύοντες καὶ τοὶ ἐπι–μήνιοι διδόντω τὰς με–ρίδας ἀντεφορῶντεςἐκ τοῦ λευκώματος,καὶ τοὶ ναποῖαι τὸς ἐπ[ι]–β̣αλλομένος ἐς τὰν ἱ̣ε̣–ρ̣ατείαν τὸν κλᾶρον ἑλ̣–κ̣όντω ἀντεφορῶντε[ς]ἐκ τοῦ λευκώματος.ὅπως δὲ καὶ εὐσαμοτέ̣–ρα ὑπάρχῃ ἁ ἀναγραφά, το[ὶ]ναπόαι ἀναγραψάντω–[σα]ν τόδε τὸ ψάφισμα ἐ[ς][στ]άλαν καὶ τὸς [οὕ]τ̣ω̣ς̣ π[ο]–

ταναγραφομένος, καθότ[ι]αὐτοῖς καὶ ἐς τὸ λεύκωμαἀ̣ν̣αγ̣ρ̣ά̣φεν ἐπιτέτακται·τ̣[ὰ]ν̣ δ̣ὲ̣ γενομέναν δαπά–ν̣[αν] ἐ̣ς̣ τὰν ἀναγραφὰν τ[ε]–[λ]ε̣σάντω τοὶ ναπόαι ἀπὸ[τῶν ὑ]π̣α̣ρ̣χόντων τοῖς θε–ο[ῖς χρη]μ̣άτων καὶ ἀπολογ[ι]–[ξά]σ̣[θ]ω̣ν̣ μετὰ τὰς ἄλλας δα̣–[π]άνα̣ς. αἰ δέ κά τις τῶν ἀρ–[χό]ντων ἀπειθῇ τοῦδε τοῦψαφίσματος, πεντακατίας[δ]ρ̣α̣[χ]μὰς ἀποτεισάτω ἱε–[ρὰς τοῦ Ἀ]πόλλωνος.

Inscriptiones insularum maris Aegaei praeter Delum. Fasc. 4. Inscriptiones Coi, Calymnae, insularum Milesiarum. Curavit Klaus Hallof. Pars I. Inscriptionum Coi insulae: Decreta, epistulae, edicta, tituli sacri. Edid. Dimitris Bosnakis, Klaus Hallof, Kent Rigsby. – Berlin 2010